Eigenlijk ben ik er wel een beetje klaar mee. Altijd die mensen met onzinnige verhalen. Over vroeger, het weekend, werk, school, vakantie of iets anders wat eigenlijk niemand interesseert. Maar het gaat eigenlijk niet eens om de inhoud, het gaat dan weer, denk ik, om de mensen die het vertellen.
De schilder die vertelt over alle "minder" legale klusjes die hij in het verleden heeft gehad. En wat voor fantastische kansen hij gaat krijgen volgens hemzelf. Dat kan een goed verhaal zijn, maar dan moet hij daarna niet vragen of hij €25,- kan lenen.
De vaste klant die verteld dat zij een nieuw shirtje heeft gekocht en dat die heel mooi te combineren is met een of andere broek. Wat is de meerwaarde van dit verhaal. Moet ik nou dat shirtje ook kopen? Of gaan meedenken over welke broek daar het beste bij past? Dat kan een leuk verhaal zijn. Als het niet zo was geweest dat het mij werkelijk helemaal niets interesseert.
Of de stratenmaker uit een dorp, waar je eigenlijk dood nog niet gevonden wil worden, die verteld over hoe zijn zaterdagavond er uit ziet. "we gaan daar een biertje dien en dan gaan we een afzakkertje halen daarzo". "Officieel moet je bij de deur betalen maar wij staan op de gastenlijst dus komen gratis binnen". Dit hoeft nog geen slecht verhaal te zijn. Als het niet zo was geweest dat die beste man per uur wordt betaald. Wat dus betekent dat ik hem betaal om mij verhalen te vertellen waar ik niets mee kan.
Of die jongeman die sinds kort verhaaltjes op het internet kwakt. Verhalen over dingen die hem dwarszitten of wat hij verder interessant vind. Dat hoeft nog niet slecht te zijn. Het gaat er misschien wel een beetje om hoe degene die dit moet toehoren er mee om gaat. Beter gezegd, het gaat erom of het een boeiend verhaal is voor die ander.
Het is veel belangrijker om geïnteresseerd, dan interessant te zijn.