Het eeuwig durende niets doen
Herken je dat gevoel? Het gevoel dat als je thuis zit, in de trein zit, op je werk zit of gewoon zomaar, dat je denkt, "ja, wat nu?".
Het gevoel dat je iets wil gaan doen. Het gevoel dat je een huis wil gaan bouwen. Het gevoel dat niets te moeilijk is?
Ik heb dat gevoel wel vaker, dat ik denk "ja, wat nu?". Het gevoel dat ik huizen kan bouwen, Leonarde Da Vinci's ontwerpen een makkie zijn, een kastje timmeren een peulenschil is, een liedje schrijven in twee tellen klaar is, een tekening maken een tussendoortje is. Ja, dat gevoel heb ik vaker.
Maar iedereen weet hoe dit eindigt. Het eindigt met niets doen. Helemaal niets.
Als je dat gevoel hebt, dat de wereld aan je voeten ligt, dan eindigt dat te vaak in helemaal niets. En als je dan al een keer je gevoel volgt, het eindigt in een mislukking. Na die mislukking laat je het gevoel links liggen. Totdat je weer een keer je de keuze maakt om het weer te proberen terwijl je beter weet. Hoe groot acht je de kans dat dit weer gaat mislukken?
We weten allemaal dat dit eindigt in het eeuwig durende niets doen. Je staat op, drinkt koffie, kleed je om, gaat naar je werk om thuis te komen en te denken "wat nu?". Je gaat eten, zit op de bank naar een scherm te staren waarop een mevrouw vertelt dat het ergens anders veel slechter is. En je gaat daarna zoeken naar een film of een serie die eigenlijk op voorhand al niet goed is. Of je gaat een boek lezen waarvan je het einde na twee pagina's kan voorspellen.
Waarom eindigt dit in helemaal niets? Waarom is niet iets waarvan ik kan zeggen "ja, dat ga ik doen". Waarom eindigt dit niet in iets spectaculairs? We kennen allemaal de verhalen van die mensen die het wel degelijk gelukt is. De mensen die in een waas van verveling een fantastisch idee krijgen, wat ze uiteindelijk ook tot wereldbekendheid of en gelukzalig gevoel opleveren.
Je hebt mensen die denken hier anders over dan mij, mensen die leven met de instelling "ik slaap 8 uur en de overige 16 zijn voor het werk". Ik noem die mensen ziek. Waar is het plezier? Waar is de uitdaging? Waar is het leven? En door deze mensen denk ik elke keer:
Waarom eindigt dit in het eeuwig durende niets doen?